Persoonlijkheid

Autisten kunnen persoonlijkheden niet zien. Dat komt doordat persoonlijkheden eigenlijk niet bestaan. Ze werken op dezelfde manier als de kleur paars.

De kleur groen zit op het spectrum tussen geel en blauw en heeft zijn eigen golflengte. Maar bij paars is dat niet het geval. Paars ontstaat wanneer rood licht en blauw licht over elkaar heen worden geprojecteerd. Maar rood en blauw zitten aan beide uit einden van het spectrum. Wanneer rood en blauw over elkaar heen worden geprojecteerd maken de hersenen paars.

Dat is ook de manier waarop persoonlijkheden werken. Wanneer iemand een element van zijn gedrag veranderd, dan kunnen neurotypicals dat zien. Dus als iemand met een hoger stemmetje praat dan normaal of snelle kleine stappen neemt, terwijl hij dat normaal niet doet. Dan kunnen neurotypicals dat zien.

Maar wanneer wanneer iemand twee elementen in zijn gedrag veranderd kunnen neurotypicals dat niet zien. Dus wanneer een acteur met een hoog stemmetje praat en snelle korte stapjes neemt, dan ervaart een neurotypical een typetje. Wanneer de acteur met een lage stem praat en grote stappen zet, dan ervaart de neurotypicals en ander typetje.

Niet autisten. Autisten zien een acteur die zich een beetje anders gedraagt. Dat maakt het bekijken van ‘character acteurs’ een nogal teleurstellende ervaring.

Lichtjes

Wanneer ik door mijn zij raampje op de zevende verdieping naar buiten kijk, heb ik zicht op een dijk met daar achter weilanden.

Als ik in de zomer ‘s ochtends vroeg uit het raam kijk dan zie ik vaak een dikke laag mist op die weilanden liggen. Maar in deze tijd van het jaar zie ik alleen maar een groot aantal rode lichtjes in de verte verdwijnen.

Om de een of andere reden doet me dat altijd aan Marsman denken.

Ademhaling

Van de week heb ik ontdekt dat ik het nu wel voor elkaar krijg om blaas en zuig tonen af te wisselen. Maar als je daar te lang mee door gaat, raak je al snel buiten adem.

De oplossing daarvoor heb ik jaren geleden gelezen. Maar tot op heden was ik er nooit aan toe gekomen om het uit te proberen.

Om te voorkomen dat je buiten adem raakt moet je tegelijkertijd door je mond en neus in en uit ademen. Dus dat is wat ik de komende paar dagen ga proberen.

Mondharmonica

Het idee van regelmatig een minuutje mondharmonica te spelen blijkt zowaar te werken. In de laatste twee weken heb ik meer bereikt dat in de dertig jaar ervoor.

Er zijn twee problemen waar ik eindelijk een beetje mee leer om te gaan.

Bij mondharmonica spelen moet je je mond tuiten om individuele noten te kunnen spelen. Maar dat is mij nooit zo gelukt. Maar het blijkt ook mogelijk te zijn om een soort buisje met je tong te maken om de noten aan te blazen en dat werkt wel.

Het andere probleem is met de ademhaling. De helft van de tonen moet je blazen en de andere helft moet je zuigen. Maar tegelijk moet je natuurlijk ook ademhalen.

Ik heb altijd de neiging gehad om, net als bij een fluit, in te ademen en dan verschillende de noten aan te blazen. Maar dan krijg je alleen de helft van de tonen. Of om in te ademen via de mondharmonica en dan uit te ademen via de mondharmonica. Maar dan krijg je heel veel blaas tonen gevolgd door heel veel zuig tonen. Op die manier kun je ook geen melodie spelen.

Ik heb het eindelijk voor elkaar om af wisselend een toon te zuigen en een toon te blazen. Het klinkt nog steeds nergens naar. Maar nu wordt het mogelijk om melodieën te gaan spelen.

Gevaarlijke gewoonte

Ik merk dat ik in het weekend ‘s ochtends steeds langer in bed blijf liggen. Dat kan heel makkelijk gevaarlijk voor mij worden.

Doordat autisten zich niet zo heel goed bewust zijn van hun gevoelens, kan het zomaar gebeuren dat ze in slechte situaties terecht komen, door vrij onschuldige dingen te doen. Een verkeerde gewoonte kan zomaar in een depressie of in angstaanvallen veranderden.

Een paar jaar geleden merkte ik dat ik bang geworden was voor een bepaalde weg.

Op weg naar mijn huis moest ik anderhalve kilometer over een b-weggetje met een sloot aan beide zijden. Ik merkte op een gegeven moment dat ik midden op de weg reed. Als ik een beetje naar rechts moest om tegenliggers ruimte te geven, dan riep dat heftige angst gevoelens op. Toch was het heel onschuldig begonnen.

De rand van de weg was op sommige plekken wat rafelig. Dus als je te dicht op de rand fietste, dan kon je heel makkelijk per ongeluk van de weg af rijden en in de sloot terecht komen. Dus was ik iets verder van de rand vandaan gaan rijden.

Maar als je vermijdingsgedrag vertoond, dan komen de hersenen van een autist heel makkelijk tot de conclusie dat er een of ander gevaar dreigt. Zonder dat ik het merkte ging ik steeds verder van de rand vandaan rijden. Totdat ik op een gegeven moment merkte dat ik praktisch in het midden van de weg reed.

Daarna ben ik gaan proberen om weer wat meer naar de rand te gaan rijden. Maar dat riep behoorlijk wat angst op. Ik heb er ruim een jaar voor nodig gehad om mijzelf te trainen om weer op dertig centimeter afstand van de rand te fiets.

Het gevaar van langer en bed blijven liggen is dat je langer op blijft. Waardoor je meer de neiging krijgt om uit te slapen. Als ik dit niet in de gaten houd, zou ik over een half jaar kunnen ontdekken dat ik ineens de halve dag in bed blijf liggen.

Naakt lopen

Paul komt vanavond een glaasje wijn drinken. Paul is een verlegen vijftiger die ik al acht jaar ken. Maar waar ik nooit zoveel contact mee had, totdat ik er bijna twee jaar geleden op een merkwaardige manier achter kwam dat hij homo is.

Eens in de zes maanden zat Gerard in zijn hemd bij ons plaatselijke eetcafé en dan nodigde ik hem uit. Maar dan kwam hij in een dikke trui, met een erg lang, saai verhaal over een saaie hobby en elke keer had ik het gevoel dat hij iets van mij wilde.

Nadat dat vier keer gebeurd was, had ik er genoeg van en de volgende keer dat hij in zijn hemd zat, zei ik, “Nieuwe regel, als jij je kleren aan de kapstok op hangt ben je welkom”. Daarna heb ik hem drie jaar niet gezien.

Twee jaar geleden was hij er weer eens en zat weer in zijn hemd. Waarop ik de opmerking herhaald heb.

Een week later kwam Paul ineens beentje vrijen.

Maar ik weet nooit goed hoe je daar op moet reageren, dus heb ik de kat uit de boom gekeken. Het bleek dat Gerard en Paul erg veel contact met elkaar hadden. Het leek net alsof Gerard Paul zat te souffleren over hoe hij mij zou moeten versieren.

Ik kreeg het steeds sterkere gevoel dat Gerard dacht dat als hij Paul zover zou kunnen krijgen dat hij z’n kleren aan de kapstok zou ophangen. Dat Gerard dan eindelijk zou krijgen, wat hij van mij wil hebben. Wat dat ook moge zijn.

Dus ik heb net zo lang de kat uit de boom gekeken, totdat het voor beiden duidelijk was dat ik hen niet samen op bezoek wilde hebben. Gerard is na verloop van een paar maanden weer verdwenen en het laatste jaar heb ik regelmatig contact met Paul.

Vanavond komt hij dus wijn drinken. Wie weet, misschien hangen we onze kleren wel aan de kapstok.

Wandelen

Het zou goed voor mijn conditie zijn als ik regelmatig een minuutje of tien zou gaan wandelen.

Maar wanneer kom je daar nou ooit aan toe? Je weet net hoe het gaat. ‘s Middags om vier uur kom je thuis en zet je de tv of de computer aan en ineens is het twaalf uur ‘s avonds. Meestal ben ik al blij dat ik er aan gedacht heb om mijn avond maal te eten.

Vanochtend bedacht ik mij om een variatie op het idee achter deze blog toe te passen. Het makkelijkste moment om te gaan wandelen is wanneer je al buiten bent.

Dus toen ik daarstraks terug kwam van boodschappen doen, ben ik, vlak nadat ik mijn fiets had weg gezet maar vlak voordat ik naar binnen ging, even naar het eind van de straat en weer terug gewandeld.

Dat was natuurlijk maar een paar honderd meter. Maar het belang is dat je om te beginnen een gewoonte vormt. Wanneer je die gewoonte hebt, wordt het steeds makkelijker om te wandelen. Naarmate je meer wandelt, wordt je conditie steeds beter en wordt het steeds makkelijker om iets verder te wandelen.

Die wandeling van tien minuten zie ik er nog wel van komen.

Water dicht

Ik had water dichte tape nodig. Dus na wat rond googelen ontdekte ik dat er water dichte duckttape bestaat. Dus heb ik dat besteld.

Bleek een klein probleempje te zijn.

De lijm laag van waterdichte duckttape blijkt niet waterbestendig te zijn. Het kwam zo naar beneden…

Normaal begaafde kinderen worden voor verstandelijk gehandicapt aangezien

Een fout in een psychologische theorie zorgt ervoor dat normaal begaafde kinderen ten onrecht het label verstandelijk gehandicapt krijgen

In autisme onderzoek wordt er van uit gegaan dat mensen met een visueel denkproces tekeningen van links naar recht bekijken en dat mensen met een interne dialoog bij het bekijken van tekeningen uit gaan van het onderwerp.

Deze theorie is fout.

Merkwaardig is elke kunstenaar in de westerse wereld daar al meer dan vijfhonderd jaar van op de hoogte.

Iedere kunstenaar die zich in ‘Compositie leer’ heeft verdiept heeft geleerd dat mensen in de westerse wereld tekeningen, schilderijen en foto’s van links naar rechts bekijken. Want dat is onze leesrichting en wij zijn er aan gewend om die beweging met onze ogen te maken.

Bij het beschrijven van tekeningen uitgaan van het onderwerp is een vaardigheid die kinderen moeten leren. Wanneer en hoe leren zij die vaardigheid?

Tot dertig jaar geleden leerden kinderen deze vaardigheid wanneer zij door hun ouders werden voorgelezen. Tijdens het voorlezen werden de tekeningen in het boek beschreven en leerden kinderen spelenderwijs hoe zij tekeningen moesten beschrijven. Autisten met een visueel denkproces begonnen pas met hun zesde te praten. Tegen die tijd kregen zij ook leesonderwijs en dus kwam het voorlezen er nooit meer van. Waardoor zij deze vaardigheid nooit leerden.

De laatste dertig jaar leren kinderen deze vaardigheid van Sesamstraat. Er gaat letterlijk geen aflevering van Sesamstraat voorbij zonder dat er een tekening wordt beschreven. (“Jantje moet in bad”. Jantje is een heel klein jongetje in de rechter onder hoek van de tekening. In het midden staat een heel groot bad. Moeder staat links in de deur opening. Jantje is duidelijk het onderwerp van de tekening en hij wordt als eerste genoemd.)

Tegen de tijd dat autistische kinderen met een visueel denkproces het autisme onderzoek krijgen, hebben zij dankzij Sesamstraat  al lang geleerd hoe tekeningen beschreven dienen te worden.

Dus wanneer hen, tijdens het onderzoek, wordt gevraagd om een tekening te beschrijven, beginnen zij hun beschrijving met het onderwerp. Waardoor er ten onrechte van uit wordt gegaan dat zij een interne dialoog hebben. Waarop zij de intelligentie test krijgen die geen rekening houdt met hun taal achterstand. Waardoor zij ten onrechte het label verstandelijk gehandicapt op geplakt krijgen.