Bloed afnemen

Vroeger moest je nuchter zijn om bloed af te kunnen nemen. Tegenwoordig blijkbaar niet meer. De laatste keer dat ik bloed moest afnemen, was ik het helemaal vergeten.

Een voordeel van in een senioren flat wonen blijkt te zijn dat bloed afnemen bij ons in de flat kan. Je moet voor tien uur beneden in de hal zijn en dan doen ze het even. Ik was het bijna vergeten, maar gelukkig had ik een alarm in mijn telefoon gezet. Alleen had ik tegen die tijd natuurlijk allang gegeten.

Maar dat bleek niet erg te zijn. De verpleegster maakte er een aantekening van en zei dat ze er tijdens het verwerken van het onderzoek rekening mee zouden houden.

Het bloed onderzoek was nodig omdat ik een anti infectie middel had geslikt die tot lever schade kan leiden. Alles bleek in orde te zijn.

Mondharmonica

Ik ben al dertig jaar bezig te leren mondharmonica te spelen. Maar het lukt niet erg. Deels omdat ik helemaal geen gevoel voor muziek heb. Deels omdat ik het te weinig doe.

Het lijkt me leuk om mondharmonica te kunnen spelen. Maar het proces van het leren spelen trekt mij niet zo. Elke keer als ik het probeer, ben ik teleurgesteld in het feit dat het niet mooi klinkt. Dan laat ik het weer een paar weken liggen.

Maar de sleutel voor het leren spelen van een instrument, is regelmaat. Je moet dagelijks eventjes spelen. Al begin je maar met een minuutje per dag.

Iedereen heeft tijd voor een minuutje per dag. Zelfs in een minuutje per dag zou je langzaam beter moeten worden. Waardoor het vanzelf leuker wordt en je vaker gaat spelen.

Althans dat is de theorie. De laatste twee dagen heb ik een minuut gespeeld. Ik zie wel waar dit uit komt.

In mijzelf leren praten

Mensen met een interne dialoog praten met zichzelf. Ze vertellen zichzelf verhalen over de problemen die zij in hun leven tegen komen. Dat is hoe ze problemen oplossen. Maar het is niet een erg efficiënte manier van informatie verwerken.

Mensen met een visueel denkproces hebben een soort films in hun hoofd. Over het algemeen is het een soort flits. Even ben ik niet helemaal aanwezig en dan heb ik ineens een heleboel nieuwe informatie in mijn hoofd. Een oplossing voor een probleem. Maar ik kan mij zelden de film herinneren.

Het probleem ontstaat wanneer ik over de oplossing wil praten. Ik heb geen woorden. Ik heb letterlijk geen woorden voor de oplossing die ik net bedacht heb. Ik heb alleen maar een gevoel van hoe ik het moet aan pakken. Dus als het een probleem is dat ik zelf kan aanpakken, dan is dat geen probleem. Maar als het iets is dat ik samen met iemand moet doen. Dan heb ik een probleem.

Dus ik heb mijzelf jaren geleden geleerd om in mijn hoofd te praten. Alleen niet op de manier waarop neurotypicals het doen. Ik stel mij situaties voor waarin ik met mensen over bepaalde problemen moet praten en bedenk de antwoorden die ik hen zou kunnen geven. Op die manier vind ik de woorden die ik nodig heb om over oplossingen te kunnen praten.

Jaren lang heb ik mij er aan zitten irriteren dat ik in gedachte met mensen praat. Maar de laatste paar jaar is het duidelijk geworden dat dat de manier is waarop ik met een visueel denkproces kan omgaan en toch contacten met mensen kan hebben.

Racisme

Ik ben een van de weinige mannen in Nederland die nog een staart in zijn haar draagt. Sommige mensen denken dat ik dat doe omdat ik homo ben of dat ik in de jaren zestig ben blijven hangen. Maar in werkelijkheid doe ik dat om te voorkomen dat ik gediscrimineerd wordt.

Vijftien jaar geleden viel het mij op dat is steeds vaker voor Marokkaan werd aangezien. Marokkaanse mensen spraken mij in het Arabisch aan. Wanneer ik daar wat van zei, dan boden zij hun excuses aan. Nederlandse mensen vonden het nodig om mij te discrimineren. Wanneer ik daar wat van zij dan zeiden zij dat dat mijn eigen schuld was. Dan moest ik er maar niet uit zien als een Marokkaan. Dus ben ik een staart gaan dragen en dacht ik van het probleem af te zijn.

Maar dat blijkt niet het geval.

Ik ben een van die mannen die het prettig vind om de bovenste paar knopen van zijn overhemd open te hebben. Ook daar blijken andere regels te gelden voor gekleurde mensen dan voor blanke mensen. Blijkbaar is een decolleté verboden voor gekleurde mannen.

Mannen met stijl haar dragen hun decolleté breed uit. Maar als ik dat doe krijg ik de hele dag commentaar. Dus zorg ik er voor dat mijn decolleté zo smal mogelijk is. Zonder echter de knopen dicht te doen en zo twee of drie keer per jaar klaagt er iemand over.

Van de week gebeurde dat op een heel nieuwe manier.

Een manager op mijn werk nodigde mij op kantoor uit voor een gesprek over een recente promotie. Hij vertelde mij dat hij vond dat ik mijn overhemd dicht moest doen, want anders zou hij er persoonlijk voor zorgen dat de promotie terug gedraaid werd. Ik vertelde hem dat deze eis alleen maar aan mannen met kroeshaar werd gesteld en refereerde aan een blanke collega met diepe decolleté. Daar bleek hij al van op de hoogte te zijn, maar volgens hem deed dat niet ter zake.

Ik heb een klacht in gediend bij de directeur.

Henk ter Heide

Ik ben een 58 jarige autistische homo met een visueel denkproces en een fotografisch geheugen.

Fotografisch geheugen is leuk. Het maakt dat je er behoefte aan hebt om informatie te verzamelen. Dus ik heb twintig jaar informatie verzamelt over suïcidaal gedrag bij kinderen en tieners, elf jaar informatie verzamelt over de vele problemen bij de Sociale werkvoorziening en de laatste zeven jaar heb ik aan een economisch project gewerkt.

Je zou kunnen stellen dat ik een wandelende encyclopedie ben. Maar ik maakt er geen gewoonte van om mensen ‘weetjes’ te vertellen. Naar mijn ervaring vinden ze dat vervelend.

Maar ik wil toch eens iets anders proberen. In plaats van informatie te verzamelen, zou het ook wel eens leuk zijn om informatie te delen. Deze blog is een poging in die richting.