Mondharmonica

Het idee van regelmatig een minuutje mondharmonica te spelen blijkt zowaar te werken. In de laatste twee weken heb ik meer bereikt dat in de dertig jaar ervoor.

Er zijn twee problemen waar ik eindelijk een beetje mee leer om te gaan.

Bij mondharmonica spelen moet je je mond tuiten om individuele noten te kunnen spelen. Maar dat is mij nooit zo gelukt. Maar het blijkt ook mogelijk te zijn om een soort buisje met je tong te maken om de noten aan te blazen en dat werkt wel.

Het andere probleem is met de ademhaling. De helft van de tonen moet je blazen en de andere helft moet je zuigen. Maar tegelijk moet je natuurlijk ook ademhalen.

Ik heb altijd de neiging gehad om, net als bij een fluit, in te ademen en dan verschillende de noten aan te blazen. Maar dan krijg je alleen de helft van de tonen. Of om in te ademen via de mondharmonica en dan uit te ademen via de mondharmonica. Maar dan krijg je heel veel blaas tonen gevolgd door heel veel zuig tonen. Op die manier kun je ook geen melodie spelen.

Ik heb het eindelijk voor elkaar om af wisselend een toon te zuigen en een toon te blazen. Het klinkt nog steeds nergens naar. Maar nu wordt het mogelijk om melodieën te gaan spelen.