Gevaarlijke gewoonte

Ik merk dat ik in het weekend ‘s ochtends steeds langer in bed blijf liggen. Dat kan heel makkelijk gevaarlijk voor mij worden.

Doordat autisten zich niet zo heel goed bewust zijn van hun gevoelens, kan het zomaar gebeuren dat ze in slechte situaties terecht komen, door vrij onschuldige dingen te doen. Een verkeerde gewoonte kan zomaar in een depressie of in angstaanvallen veranderden.

Een paar jaar geleden merkte ik dat ik bang geworden was voor een bepaalde weg.

Op weg naar mijn huis moest ik anderhalve kilometer over een b-weggetje met een sloot aan beide zijden. Ik merkte op een gegeven moment dat ik midden op de weg reed. Als ik een beetje naar rechts moest om tegenliggers ruimte te geven, dan riep dat heftige angst gevoelens op. Toch was het heel onschuldig begonnen.

De rand van de weg was op sommige plekken wat rafelig. Dus als je te dicht op de rand fietste, dan kon je heel makkelijk per ongeluk van de weg af rijden en in de sloot terecht komen. Dus was ik iets verder van de rand vandaan gaan rijden.

Maar als je vermijdingsgedrag vertoond, dan komen de hersenen van een autist heel makkelijk tot de conclusie dat er een of ander gevaar dreigt. Zonder dat ik het merkte ging ik steeds verder van de rand vandaan rijden. Totdat ik op een gegeven moment merkte dat ik praktisch in het midden van de weg reed.

Daarna ben ik gaan proberen om weer wat meer naar de rand te gaan rijden. Maar dat riep behoorlijk wat angst op. Ik heb er ruim een jaar voor nodig gehad om mijzelf te trainen om weer op dertig centimeter afstand van de rand te fiets.

Het gevaar van langer en bed blijven liggen is dat je langer op blijft. Waardoor je meer de neiging krijgt om uit te slapen. Als ik dit niet in de gaten houd, zou ik over een half jaar kunnen ontdekken dat ik ineens de halve dag in bed blijf liggen.